Kahramanmaraş’ın kalbi yeniden atmaya başladı dediler… Haklılar. Yaklaşık altı asırlık Tarihi Kapalı Çarşı yeniden ayağa kalktı. Depremin yıktığı sadece taş değildi; umutlarımız, anılarımız ve ticaretimizin hafızasıydı. O yüzden bu açılış sıradan bir kurdele kesimi değildi. Bir şehrin yeniden ayağa kalkışının ilanı olmalıydı. Ama olmadı… İnsan ister istemez soruyor: Böylesine tarihi bir açılış neden bu kadar sıradan kaldı? Bir organizasyonu güzel yapan sadece protokol değildir. Mikrofonun çalışmasıdır, sesin herkese ulaşmasıdır, düzenidir, planıdır, ayrıntıya verilen değerdir. Bir şehrin en önemli tarihi çarşısını açıyorsunuz… Ses sistemi konuşmaları bile zor duyuruyor. Programın nerede başlayıp nerede bittiği belli değil. En önemlisi de çarşının tamamını temsil etmesi gereken organizasyon, sadece belirli bir bölümde sıkışıp kalıyor. Peki diğer esnaf? Onlar bu çarşının parçası değil mi? Altı yüz yıllık bir mirasın açılışı, altmış metrelik bir alana sığdırılabilir mi? İşte insanların aklında kalan soru bu… Bir başka konu daha var… Esnafın kendi arasında konuştuğu, yüksek sesle dile getirmeye başladığı bir serzeniş… “Madem katkı istediniz, madem bu açılış için emek ve destek toplandı, ortaya çıkan organizasyon neden bu kadar zayıf kaldı?” Belki bunun bir açıklaması vardır. Belki kimsenin kötü niyeti yoktur. Ama organizasyon dediğiniz şey sonuçla değerlendirilir. İyi niyetle değil… En çok üzüldüğüm ise şu oldu… Kapalı Çarşı’nın yeniden açıldığı gün, konuşulan restorasyon olmadı. Aşure vardı ama, Konuşulan tarih olmadı. Konuşulan esnafın sevinci olmadı. Konuşulan organizasyon eksikliği oldu. İşte buna üzülürüm. Çünkü bazen güzel bir işi, kötü bir organizasyon gölgede bırakır. Bu şehir artık eski Kahramanmaraş değil. Her yapılan iş daha dikkatli, daha özenli olmak zorunda. Çünkü insanlar artık sadece hizmete değil, verilen değere de bakıyor. Tarihi Kapalı Çarşı sadece ayakkabıcıların, kuyumcuların, manifaturacıların ya da baharatçıların değil… Bu şehrin ortak hafızası.. O yüzden açılışı da ortak olmalıydı. Bu yazı kimseyi kırmak için değil… Bir dahaki organizasyonun daha güzel olması için yazıldı. Çünkü eleştiri yıkmak için değil, eksiği tamamlamak için yapılır. Ve inanıyorum ki… Altı yüz yıllık bir miras, çok daha görkemli bir açılışı hak ediyordu.