Sevgili okuyucularım;  Bugün kırmızı beyaz bir sevdanın 57. yılını konuşacağız. 1969 yılında, merhum Demir Emir Mahmutoğlu başkanlığında kurulan Kahramanmaraşspor… Bir şehir takımından öte, bir neslin çocukluk hatırası, bir babanın oğluna bıraktığı miras, bir tribünün ortak yüreği oldu. Her insanın hayatında bir takım sevdası vardır. Bu sevda çoğu zaman evin içinde başlar. Babanın radyodan maç dinlediği akşamlar, abinin atkısını boynuna doladığı günler, mahallede kurulan tozlu sahalar… Önce Milli Takım girer gönle. Sonra kendi şehrinin takımı. Ardından Galatasaray, Fenerbahçe, Beşiktaş gibi büyük kulüplerle şekillenir taraftarlık kültürü. Ama insanın kalbinin bir köşesinde her zaman memleketinin takımı vardır. 21 Şubat 1969’da resmi olarak kurulan Kahramanmaraşspor, kırmızı beyaz renkleriyle sahaya çıktı. 12 Şubat Stadyumu’nda atılan her gol, yalnızca skor tabelasına değil; bir şehrin hafızasına yazıldı. 1983-1984 sezonu… 12 Şubat Stadyumu yine dolu. Yozgat Bozhöyük Spor karşısında alınan galibiyetle Kahramanmaraşspor 2. Lig’e yükseldi. O gün sadece bir maç kazanılmadı; Bir şehir üst lige çıktı. Tribünlerde binlerce kişi vardı. Sahada alın teri, tribünde dua vardı. İşte bu kare, o yükselişin belgesidir. Bir takımın değil, bir şehrin ayağa kalkışının fotoğrafıdır. 80’li yıllarda Mahmut Uncu başkanlığında başlayan başarı yolculuğu, o dönemin Terfi-Tenzil Ligi (bugünkü 3. Lig eşdeğeri) mücadelesiyle taçlandı. Yozgat Bozokspor karşısında alınan galibiyet ve şampiyonluk… Tribünlerdeki coşku hâlâ kulaklarımızda. 1981-1982 sezonu… Ankara 19 Mayıs Stadyumu… Bir tarafta Türkiye Kupası finali, diğer tarafta Amatör Takımlar Türkiye Şampiyonası finali. Kırmızı beyaz bayraklarla Ankara yollarına düşen Maraşlılar… Davul zurna sesleri… Tribünlerde yankılanan tezahüratlar… Sakarya Karadenizspor karşısında penaltılarla gelen 5-4’lük zafer. O gün oradaydım. Bir şehir nasıl sevinir, nasıl kenetlenir; gördüm. 1987-1988 sezonu… 2. Lig şampiyonluğu ve Süper Lig’e yükseliş. Ayakta olanlar: Ferhat, Alaattin, B. Mehmet, Rıdvan, Tümer, İzzet… Oturanlar: Cengiz, Şifo Mehmet, Soner, Özdemir, Yavuz… Bir yıl sonra 1988-1989 sezonunda Süper Lig kadrosu: Teknik Direktör Adnan Dinçer… Antrenör Mesut Çanak… Abdullah, Hüsnü, Murat, Ferhat, Barbosa, Tümer… Mehmet, Muammer, Selman, Ahmet, Serdar… O yıllarda başkanlık yapan Hüseyin Belli gibi isimler kulübe önemli katkılar sundu. Daha yakın dönemde ise Feridun Kolat, Kahramanmaraşspor’u yeniden 1. Lig’e taşıyarak şehirde futbol heyecanını canlandırdı. Bugün Kahramanmaraşspor zor günlerden geçiyor. 3. Lig’de kalma mücadelesi veriyor. Ama unutmayalım: Bir şehirde ne kadar çok takım profesyonel liglerde yer alırsa; Ekonomiye, tanıtıma, kültüre o kadar katkı sağlar. Kahramanmaraşspor bu şehrin köklü markasıdır. Sadece bir futbol kulübü değil; 57 yıllık bir hafızadır. Destek olmak gerekir. Sahip çıkmak gerekir. Eleştirmek kolaydır ama omuz vermek erdemdir. Çünkü bazı takımlar sadece skorla ölçülmez. Bazı takımlar şehrin ruhudur. Kırmızı beyaz bir sevda kolay kurulmadı. 1981-1982 Amatör Takımlar Türkiye Şampiyonluğu: Kupayla Gelen Gurur. O gün kaldırılan kupa, yalnızca bir metal parçası değildi. Bir şehrin emeği, tribünlerin duası, deplasman yollarında çekilen çile ve penaltı atışlarında tutulan nefesti. İşte bu kare, 57 yıllık hikâyenin en kıymetli hatıralarından biridir.  57 yıl önce atılan o imza, hâlâ bu şehrin kalbinde atıyor. Müsaadenizle… Kalın sağlıcakla. Not: Köşe yazım ile ilgili görsel ve bilgi desteğinde bulunan Türkiye Futbol Antrenörleri Derneği Kahramanmaraş Şube Başkanımız Mesut Çanak Bey’e katkılarından dolayı teşekkür eder, şükranlarımı sunarım. Mustafa Arguz