Kimse yanlış anlamasın… Bu yazı yapılan yatırıma karşı çıkmak için değil, yatırım yapılırken insanın da hesaba katılması gerektiğini hatırlatmak için. Kuzey Çevre Yolu… Kahramanmaraş’ın yıllardır beklediği önemli projelerden biri. Elbette yapılsın. Elbette şehir büyüsün. Elbette yeni yollar açılsın. Buna kimsenin itirazı olamaz. Ama bir soru sormak zorundayız: Bu şehirde yollar insanlar için mi yapılıyor, insanlar yollar için mi çile çekiyor? Daha çalışmaların ilk gününde kilometrelerce araç kuyruğu oluştu. Saatlerce direksiyon başında bekleyen aileler… Arka koltukta ağlayan çocuklar… Yaşlılar… Hastası olanlar… İşinden çıkanlar… Piknik dönüşünde eve ulaşmaya çalışan insanlar… Kim düşündü bunları? Kılavuzlu… Sadece bir yol değil. Kahramanmaraş’ın nefes aldığı güzergâh. Döngel’e giden de buradan geçiyor. Başkonuş’a çıkan da… Tekir’e giden de… Karasu’ya ulaşan da… Fırnız’a da.. Hasancıklı’ya uğrayan da… Yazın hafta sonu binlerce insanın kullandığı tek arterden bahsediyoruz. Bunu en iyi kim bilir? Kahramanmaraş’ta yaşayan bilir. İşte tam da burada planlama devreye girmeliydi. Komşumuz Gaziantep’te ‘battı çıktılar’ üç dört ay için bitiriliyor iken, Altı ay deniliyor… Peki neden? Böylesine stratejik bir noktada çalışma yapılırken neden daha güçlü bir organizasyon kurulmadı? İki kepçeyle, birkaç personelle altı ay sürecek bir çalışma mı planlandı? Yoksa bu iş gerçekten öncelikli görülseydi onlarca iş makinesiyle gece gündüz çalışılarak iki ayda tamamlanamaz mıydı? Mesele sadece yol yapmak değildir. Mesele vatandaşın zamanını da koruyabilmektir. Çünkü trafikte kaybolan her saat… Bir çocuğun ailesiyle geçireceği zamandan çalınıyor. Bir annenin dinlenmesinden… Bir babanın emeğinden… Bir esnafın kazancından… Bir hastanın sağlığından… Bir öğrencinin vaktinden… Yol medeniyettir. Ama planlama da medeniyettir. Vatandaşı bilgilendirmek de medeniyettir. Alternatif güzergâh oluşturmak da… Yoğun günlerde çalışma saatlerini yeniden düzenlemek de… İnsan odaklı belediyecilik de, kamu yönetimi de bunu gerektirir. Biz bu şehrin gelişmesini istiyoruz. Yeni yollarını da… Yeni köprülerini de… Yeni kavşaklarını da… Ama bir ricamız var. Kahramanmaraş’ı masa başından değil, direksiyon başından da yönetin. Bir pazar günü bu yolda bekleyin. O zaman vatandaşın neden sitem ettiğini daha iyi anlarsınız. Bir hafta önce şahsen yaşadım. EXPO’dan çıktım, sadece Kılavuzlu Köprüsü’nü geçmek için 45 dakika bekledim. Daha ortada çalışma yokken durum buydu. Şimdi altı ay süreceği açıklanan yol çalışmasıyla bu sürelerin nerelere çıkacağını düşünmek bile insanı endişelendiriyor. İşte bu yüzden diyoruz ki; bu şehir uzaktan yönetilemez, bu şehrin trafiği ve ihtiyaçları burada yaşayanların gözüyle planlanmalı. Bugün Kılavuzlu’nda yaşanan trafik çilesi bize bir gerçeği bir kez daha hatırlattı. Kahramanmaraş artık eski Kahramanmaraş değil. Nüfusu büyüyen, sanayisi gelişen, deprem sonrası yeniden ayağa kalkan bu şehir; ulaşımdan altyapıya kadar kendi kararlarını yerinde alabilecek bir yönetim anlayışını hak ediyor. İşte bu yüzden yıllardır söylediğimiz talebi bir kez daha yineliyoruz: Karayolları Bölge Müdürlüğü artık Kahramanmaraş’a verilmeli.. Bu şehirde yaşayanın derdini, bu yolları kullananın çilesini, hafta sonu Kılavuzlu’nda oluşan kilometrelerce araç kuyruğunu masa başındaki raporlar değil, burada görev yapan yöneticiler daha iyi bilir. Mersin’den yönetilen bir planlama ile Kahramanmaraş’ın dinamiklerini tam anlamıyla görmek kolay değil. Çünkü Kılavuzlu sadece bir kavşak değil; Başkonuş’a, Tekir’e, Döngel’e, Andırın’a, mesire alanlarına ve doğa turizminin kalbine açılan kapı. Bu yoğunluk ancak burada yaşayanların bildiği bir yoğunluk.. Yerinde yönetim, daha hızlı karar demek.. Daha hızlı karar ise daha kısa sürede tamamlanan proje, daha az trafik çilesi ve daha mutlu vatandaş demektir. Kahramanmaraş artık “uzaktan yönetilen” bir şehir olmaktan çıkmalı. Çünkü bu şehir, kendi yolunu da, kendi geleceğini de yerinde planlayacak güce çoktan ulaşmıştır. Birde yatırımın büyüklüğü, harcanan parayla değil… Vatandaşa yaşattığı kolaylıkla ölçülür. Kalın sağlıcakla.