Sevinin, Arasa Camisi yapılsa da sevinin yapılmasa da…  Çünkü caminin yerine diktiğimiz ‘’muhteşem fidanlar‘’ şimdi gonca gonca gül oldu.    Ama ben geçeceğim yine Kıbrıs Meydanı’ndan gözlerim kapalı.     Rezerv alan bölgesinde olup da rezerv alandan çıkarılıp inşaat yoğunluğu artırılan yerler oldu. Çünkü buraların sahipleri var. Ama Arasa Camisi’nin sahipleri camiyi sahiplenmedi.     Örneği olmayan bu gasp olayı, bizi uyandırmadı. Acaba’’ bizden’’ birileri yaptı diye mi?     Şimdi meydan öksüz kaldı. Meydanın beş yüz yıllık tapusu yerinden kovuldu. Bu vebalin bir karşılığı olacaktır. Birgün Cığcığı Camisi’nin sesine ses çıkar diye ümit ediyorum.     Şehirler, kimlik kazanmak için tarihi dokularını korurken, yapay tarihi alanlar oluştururken; Kahramanmaraş’ta tarihi doku gözden kaçırılıyor. Veya yok ediliyor.    Halbuki cami ve etrafı sit alanı ilan edilip, Arasa Hanı ve çevresi klasik mimari ile yaşatılsaydı…    Ayrıca son yüzyılda, şehrimizde, bakımsızlıktan ve sahipsizlikten dolayı yok olan onlarca cami, mescit, medrese, hamam olduğunu da belirtelim.      Demek ki şehrin duyarsızlığı bugünün meselesi değil.     Konu, alanın uzmanlarına sorulabilir.     Tarihi dokuyu bugün, şehrin meydanından kovarken, şehir, geçmişini mi düşünür?     Ne mutlu bize, artık her gün Kıbrıs Meydanı’ndan geçerken Arasa Camisi’nin yerinde açan gülleri seyredeceğiz ve koklayacağız.     Gün ola harman ola…